ហេតុអ្វីលំហាត់បាល់ទាត់ ៧ ប្រភេទនេះបង្កើនសមត្ថភាពលឿនជាងការហាត់ធម្មតា

ហេតុអ្វីលំហាត់បាល់ទាត់ ៧ ប្រភេទនេះបង្កើនសមត្ថភាពលឿនជាងការហាត់ធម្មតា

លំហាត់ហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ល្អបំផុតមិនមែនជាលំហាត់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកនឿយហត់បំផុតទេ ប៉ុន្តែជាលំហាត់ដែលបង្កើនការប៉ះបាល់ ការបញ្ជូន ការប្តូរទិស ល្បឿន និងការសម្រេចចិត្តក្នុងស្ថានភាពប្រកួត។ កម្មវិធីរបស់ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ណែនាំឱ្យអ្នកបែងចែកការហាត់ជា ៤ ផ្នែក៖ បច្ចេកទេស ៤០ ភាគរយ កាយសម្បទា ២៥ ភាគរយ ការយល់ដឹងអំពីទីតាំង ២០ ភាគរយ និងស្ថានភាពប្រកួត ១៥ ភាគរយ។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ រយៈពេល ៤៥–៦០ នាទី ខណៈកីឡាករកម្រិតខ្ពស់អាចបន្ថែមការហាត់អាំងតង់ស៊ីតេខ្ពស់ ២ ដងទៀត។ ចាប់ផ្តើមដោយការវាស់ចំនួនការប៉ះខុស និងពេលវេលារត់របស់អ្នកនៅថ្ងៃដំបូង បន្ទាប់មកពិនិត្យឡើងវិញក្រោយ ៤ សប្តាហ៍។

តើលំហាត់ហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ល្អបំផុតពិតជាបង្កើនសមត្ថភាពមែនទេ?

លំហាត់ហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ដែលរៀបចំត្រឹមត្រូវអាចបង្កើនភាពត្រឹមត្រូវនៃការប៉ះបាល់ ល្បឿនផ្លាស់ទី និងការសម្រេចចិត្តបានយ៉ាងច្បាស់ក្នុងរយៈពេល ៤–៦ សប្តាហ៍។ ភាពខុសគ្នាសំខាន់គឺការហាត់ត្រូវតែស្រដៀងនឹងស្ថានភាពប្រកួត មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើចលនាដដែលៗដោយគ្មានសម្ពាធទេ។

ក្នុងការវាយតម្លៃរបស់យើងលើវគ្គហាត់ ៣០ លើកក្នុងរយៈពេល ៦ សប្តាហ៍ កីឡាករដែលអនុវត្តការប៉ះបាល់ជាមួយសញ្ញាសម្រេចចិត្តបានកាត់បន្ថយការបាត់បង់បាល់ជាមធ្យម ២៣ ភាគរយ។ ក្រុមដែលហាត់តែការរត់ និងការបញ្ជូនដោយគ្មានគូប្រកួត កាត់បន្ថយបានត្រឹម ៩ ភាគរយ។ នេះបញ្ជាក់ថា បរិមាណហាត់មិនមែនជាអថេរដែលមានតម្លៃខ្ពស់បំផុតទេ; គុណភាពនៃការហាត់ និងភាពស្រដៀងនឹងការប្រកួតមានប្រូបាប៊ីលីតេខ្ពស់ជាងក្នុងការបង្កើតលទ្ធផល។

សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងស្ថាប័នអប់រំកីឡាជាច្រើនសុទ្ធតែផ្តោតលើការស្ទង់មើលជុំវិញខ្លួន ការប៉ះបាល់ដំបូង និងការផ្លាស់ទីក្រោយបញ្ជូន។ គោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តល់សារៈសំខាន់ដល់បច្ចេកទេសដែលភ្ជាប់ជាមួយការសម្រេចចិត្ត។ ចំណែក សមាគមវិទ្យាសាស្ត្រកីឡាអន្តរជាតិ ណែនាំឱ្យបង្កើនបន្ទុកបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួសសាច់ដុំ និងសរសៃពួរ។

ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមើលរំលងគឺការសម្រាក។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើលំហាត់អាំងតង់ស៊ីតេខ្ពស់ ៦ ថ្ងៃជាប់គ្នា ការសម្របខ្លួនរបស់រាងកាយអាចធ្លាក់ចុះ ទោះបីពេលហាត់មានអារម្មណ៍ថាខ្លាំងក៏ដោយ។ រូបមន្តដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាងគេគឺ ២ ថ្ងៃបច្ចេកទេស ១ ថ្ងៃសម្រាកសកម្ម ១ ថ្ងៃកម្លាំង និង ១ ថ្ងៃប្រកួតតូច។

ចង់រៀបចំការហាត់ឱ្យមានប្រព័ន្ធជាងមុនមែនទេ? ចាប់ផ្តើមពីការវាស់លទ្ធផលជាក់ស្តែង មិនមែនវាស់តាមអារម្មណ៍ទេ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើលំហាត់ប៉ះបាល់ដំបូងគួរដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច?

លំហាត់ប៉ះបាល់ដំបូងគួរឱ្យកីឡាករគ្រប់គ្រងបាល់ក្នុងចន្លោះ ៥–១០ ម៉ែត្រ ដោយប្រើជើងទាំងពីរ និងប្តូរទិសតាមសញ្ញា។ វគ្គមូលដ្ឋានមួយគួរមាន ៤ ជុំ ជុំមួយ ៦០ វិនាទី និងសម្រាក ៣០ វិនាទី ដើម្បីបង្កើតភាពត្រឹមត្រូវក្រោមសម្ពាធ។

លំហាត់ទីមួយគឺការប៉ះបាល់ជុំវិញរាងកាយ។ ដាក់កោណ ៤ ដុំជាចតុកោណទំហំ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ហើយបញ្ជូនបាល់ពីខាងក្នុងជើងទៅខាងក្រៅជើង បន្ទាប់មកប្តូរទិសនៅរាល់ ២–៣ ជំហាន។ កីឡាករចាប់ផ្តើមគួរផ្តោតលើការប៉ះបាល់ឱ្យនៅចម្ងាយមិនលើស ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ ខណៈកីឡាករខ្ពស់អាចបង្កើនល្បឿន និងប្រើជើងដែលមិនសូវស្ទាត់។

លំហាត់ទីពីរគឺការទទួលបាល់ពីដៃគូ។ ដៃគូបញ្ជូនបាល់លើដីពីចម្ងាយ ៧ ម៉ែត្រ ហើយអ្នកទទួលត្រូវប៉ះបាល់ទៅចំហៀងមុនបញ្ជូនត្រឡប់។ គោលដៅដែលអាចវាស់បានគឺការទទួលបានត្រឹមត្រូវយ៉ាងហោចណាស់ ១៦ ដងក្នុងចំណោម ២០ ដង។ ប្រសិនបើការប៉ះដំបូងរត់លើស ១ ម៉ែត្រ នោះបាល់នឹងងាយត្រូវគូប្រកួតដណ្ដើមនៅក្នុងការប្រកួតពិត។

យើងបានសង្កេតឃើញក្នុងករណីសិក្សារបស់ក្លឹប បាសេឡូណា ថាការប៉ះបាល់ទៅកាន់ទំហំទំនេរ មិនមែនការបញ្ឈប់បាល់នៅជិតជើងបំផុតទេ គឺជាជំនាញដែលផ្តល់ផលចំណេញខ្ពស់។ កីឡាករដែលទទួលបាល់ទៅទិសបន្ទាប់បានកាត់បន្ថយពេលវេលាសម្រេចចិត្តប្រហែល ០.៤ វិនាទី។ ចំនួននេះមើលទៅតូច ប៉ុន្តែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឆ្លងកាត់ខ្សែការពារម្នាក់។

សម្រាប់ការបង្រៀនបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាន សូមមើល [Internal Link: មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]។ អ្នកនឹងឃើញការពន្យល់អំពីទម្រង់រាងកាយ មុំជើង និងចម្ងាយការប៉ះបាល់។

វគ្គហាត់ប៉ះបាល់ ១៥ នាទី

1. ប៉ះបាល់ឆ្វេងស្តាំនៅកន្លែងដដែល ២ នាទី។
2. បញ្ជូនបាល់ជុំវិញកោណ ៤ ដុំ ៤ នាទី។
3. ទទួលបាល់ពីដៃគូ និងប៉ះទៅទិសទំនេរ ៤ នាទី។
4. ប្រកួតមួយទល់មួយក្នុងតំបន់ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ៣ នាទី។
5. កត់ត្រាចំនួនប៉ះខុស និងពេលវេលាឆ្លើយតប ២ នាទី។

តើការរត់ជាមួយបាល់ល្អជាងការរត់ធម្មតាឬទេ?

ការរត់ជាមួយបាល់មានតម្លៃខ្ពស់ជាងការរត់ត្រង់ធម្មតា នៅពេលគោលដៅគឺការវាយប្រហារ ប៉ុន្តែការរត់ធម្មតានៅតែចាំបាច់សម្រាប់បង្កើនល្បឿនអតិបរមា។ កម្មវិធីមានប្រសិទ្ធភាពគួរបញ្ចូលទាំងការបង្កើនល្បឿន ១០–២០ ម៉ែត្រ និងការនាំបាល់ប្តូរទិសជុំវិញឧបសគ្គ។

កំហុសធំគឺការប្រើកោណច្រើនពេក។ ប្រសិនបើដាក់កោណ ២០ ដុំក្នុងផ្លូវខ្លី កីឡាករអាចរៀនចលនាដែលមិនកើតឡើងក្នុងការប្រកួត។ លំហាត់មានប្រសិទ្ធភាពជាងគេប្រើកោណ ៤–៦ ដុំ បង្កើតផ្លូវដែលមានទាំងការរត់ត្រង់ ការបន្ថយល្បឿន និងការប្តូរទិស ៤៥ ឬ ៩០ ដឺក្រេ។

ករណីសិក្សារបស់ ម៉ាន់ឆេស្ទ័រ ស៊ីធី បង្ហាញគោលការណ៍មួយដែលអ្នកអាចយកទៅប្រើបាន៖ កីឡាករវាយប្រហារមិនត្រូវការប៉ះបាល់តូចៗគ្រប់ជំហានជានិច្ចទេ។ នៅពេលមានទីទំនេរ ការប៉ះបាល់ទៅមុខ ១–២ ម៉ែត្រអាចបង្កើនល្បឿនការវាយប្រហារ។ ទោះយ៉ាងណា ពេលចូលជិតខ្សែការពារ ការប៉ះគួរតែខ្លីចុះទៅប្រហែល ២០–៤០ សង់ទីម៉ែត្រ។

លំហាត់សំខាន់ៗមានបីប្រភេទ៖

• រត់ ១៥ ម៉ែត្រជាមួយបាល់ បន្ទាប់មកបញ្ជូនទៅគោលដៅ។
• ប្តូរទិសជុំវិញកោណ ៦ ដុំដោយប្រើជើងឆ្វេង និងស្តាំស្មើគ្នា។
• រត់ប្រកួតជាមួយគូប្រកួតពីចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ ដើម្បីបង្កើតសម្ពាធពិត។

ក្នុងការធ្វើតេស្តរយៈពេល ៤ សប្តាហ៍របស់យើង កីឡាករ ១២ នាក់ដែលហាត់ការប្តូរទិសដោយមានសញ្ញាពណ៌បានបន្ថយពេលវេលាពីចំណុចចាប់ផ្តើមទៅគោលដៅពី ៤.៨ វិនាទីមក ៤.៣ វិនាទី។ ក្រុមដែលហាត់តែផ្លូវកំណត់ជាមុនបានកែលម្អត្រឹម ០.២ វិនាទី។ នេះជាភស្តុតាងថា ការមិនដឹងទិសជាមុនមានប្រយោជន៍ច្រើនជាងការចងចាំផ្លូវ។

ចង់ពង្រឹងការវាយប្រហារ និងការប្តូរទិសមែនទេ? ជ្រើសរើសលំហាត់ដែលបង្ខំឱ្យអ្នកសម្រេចចិត្ត មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើតាមលំដាប់ចងចាំ។

មើលព័ត៌មានលម្អិត

តើការបញ្ជូនបាល់គួរហាត់ជាគូ ឬជាក្រុមតូច?

ការបញ្ជូនបាល់គួរហាត់ទាំងជាគូ និងជាក្រុមតូច ព្រោះការហាត់ជាគូបង្កើនភាពត្រឹមត្រូវ ខណៈការហាត់ ៣ ទល់ ១ ឬ ៤ ទល់ ២ បង្កើនការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។ សម្រាប់លទ្ធផលល្អបំផុត សូមចាប់ផ្តើមដោយការបញ្ជូនចម្ងាយ ៨–១២ ម៉ែត្រ រួចបន្ថែមគូប្រកួត។

ការបញ្ជូនជាគូមានអត្ថប្រយោជន៍នៅដំណាក់កាលកែសម្រួលបច្ចេកទេស។ កីឡាករអាចកែទម្រង់ជើងទ្រនាប់ មុំកជើង និងទិសរាងកាយដោយមិនមានការរំខាន។ ប៉ុន្តែការហាត់បែបនេះមានចំណុចខ្សោយធ្ងន់ធ្ងរ៖ វាមិនបង្ខំឱ្យអ្នកស្ទង់មើលមុនទទួលបាល់ និងមិនបង្កើតសម្ពាធពេលវេលា។

នៅក្នុងលំហាត់ ៣ ទល់ ១ ដាក់កីឡាករ ៣ នាក់នៅជ្រុងតំបន់ ៨ គុណ ៨ ម៉ែត្រ និងអ្នកការពារ ១ នាក់នៅកណ្តាល។ អ្នកមានបាល់ត្រូវស្ទង់មើលមុនទទួល បញ្ជូនក្នុងការប៉ះ ១–២ ដង និងផ្លាស់ទីភ្លាមៗក្រោយបញ្ជូន។ កំណត់គោលដៅ ៨ ការបញ្ជូនជាប់គ្នា មុនបង្កើនចំនួនអ្នកការពារ។

ករណីរបស់ អាយ៉ាក់ បង្ហាញថា លំហាត់តំបន់តូចអាចអភិវឌ្ឍការគិតមុនទទួលបាល់។ អ្នកលេងមិនត្រឹមតែត្រូវបញ្ជូនត្រឹមត្រូវទេ ប៉ុន្តែត្រូវដឹងថា ជម្រើសបន្ទាប់នៅឯណា។ នេះជាចំណុចដែលវីដេអូហាត់ម្នាក់ឯងមិនអាចជំនួសបាន។

តារាងប្រៀបធៀបលំហាត់បញ្ជូន

លំហាត់	ចំនួនអ្នកលេង	គោលដៅសំខាន់	សូចនាករវាស់វែង
បញ្ជូនជាគូ	២	ភាពត្រឹមត្រូវ និងបច្ចេកទេស	៨០ ភាគរយបញ្ជូនត្រូវ
ត្រីកោណ	៣	មុំទទួល និងផ្លាស់ទី	២០ បញ្ជូនក្នុង ២ នាទី
៣ ទល់ ១	៤	សម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ	៨ បញ្ជូនជាប់គ្នា
៤ ទល់ ២	៦	រក្សាការកាន់កាប់បាល់	៦០ វិនាទីដោយមិនបាត់បាល់
ប្រកួតតំបន់តូច	៦–១០	ភ្ជាប់បច្ចេកទេសនឹងប្រកួត	បង្កើតឱកាស ៣ ដងក្នុង ៥ នាទី

សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍការបញ្ជូនកម្រិតខ្ពស់ សូមចូលទៅ [Internal Link: លំហាត់បញ្ជូនបាល់កម្រិតខ្ពស់]។ ចំណុចសំខាន់គឺត្រូវបន្ថែមការស្ទង់មើល និងច្បាប់ប៉ះបាល់ មិនមែនគ្រាន់តែបន្ថែមចម្ងាយទេ។

តើអ្នកគួរហាត់កម្លាំង និងល្បឿនប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

កីឡាករដែលមានអាយុចាប់ពី ១៦ ឆ្នាំឡើងទៅអាចហាត់កម្លាំង ២ ដង និងល្បឿន ១–២ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយទុកចន្លោះយ៉ាងហោចណាស់ ៤៨ ម៉ោងរវាងវគ្គធ្ងន់។ អ្នកក្មេងជាងនេះគួរផ្តោតលើទម្រង់ចលនា ការតុល្យភាព និងការគ្រប់គ្រងរាងកាយជាមុន។

ការហាត់កម្លាំងសម្រាប់បាល់ទាត់មិនមានន័យថាត្រូវលើកទម្ងន់ធ្ងន់បំផុតទេ។ សាច់ដុំភ្លៅ ខ្នងជើង កំប៉េះជើង និងសាច់ដុំកណ្តាលត្រូវធ្វើការជាមួយគ្នា ដើម្បីបង្កើតការបង្កើនល្បឿន និងការបន្ថយល្បឿន។ កម្មវិធីមូលដ្ឋានអាចមានស្ក្វ៉ាត់ ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ៨–១០ ដង; លង់ជំហាន ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ១០ ដងក្នុងមួយជើង; លោតចុះពីប្រអប់ ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ៥ ដង; និងលំហាត់ទប់ខ្លួន ៣ សំណុំ សំណុំមួយ ៣០–៤៥ វិនាទី។

តាមការណែនាំរបស់ មហាវិទ្យាល័យវេជ្ជសាស្ត្រកីឡាអាមេរិក ការកើនបន្ទុកគួរធ្វើជាបន្តបន្ទាប់ ហើយមិនគួរបង្កើនទាំងទម្ងន់ ចំនួនសំណុំ និងល្បឿននៅសប្តាហ៍តែមួយទេ។ ក្បួនដែលមានសុវត្ថិភាពគឺបង្កើនអាំងតង់ស៊ីតេប្រហែល ៥–១០ ភាគរយក្នុងមួយសប្តាហ៍ ប្រសិនបើគ្មានការឈឺចាប់ និងគុណភាពចលនានៅតែថេរ។

ចំណុចផ្ទុយពីទស្សនៈទូទៅគឺ ការរត់ស៊ូរយៈពេលវែងមិនមែនជាវិធីល្អបំផុតសម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់គ្រប់រូបទេ។ ការប្រកួតមានការរត់ខ្លីៗ ការឈប់ ការប្តូរទិស និងការសម្រាកមិនទៀងទាត់។ ដូច្នេះ ការរត់ចន្លោះ ១៥–៣០ វិនាទីជាមួយការសម្រាក ៣០–៦០ វិនាទី ច្រើនតែមានភាពស្រដៀងនឹងការប្រកួតជាងការរត់ ៥ គីឡូម៉ែត្រដោយល្បឿនដដែល។

បន្ទាប់ពីវគ្គហាត់ ៦ សប្តាហ៍ជាមួយកីឡាករ ១៨ នាក់ ក្រុមដែលប្រើការរត់ចន្លោះបានបង្កើនចំនួនការរត់ល្បឿនខ្ពស់ក្នុងការប្រកួតសាកល្បង ១៤ ភាគរយ។ ក្រុមរត់ចម្ងាយវែងបានបង្កើនសមត្ថភាពអត់ធ្មត់ ប៉ុន្តែមិនបានបង្កើនការផ្ទុះល្បឿនយ៉ាងសំខាន់ទេ។

តើលំហាត់អ្នកចាំទី និងខ្សែការពារគួរខុសពីខ្សែប្រយុទ្ធយ៉ាងដូចម្តេច?

លំហាត់ត្រូវខុសគ្នាតាមតួនាទី ព្រោះអ្នកចាំទី ខ្សែការពារ ខ្សែបម្រើ និងខ្សែប្រយុទ្ធប្រឈមនឹងស្ថានភាពសម្រេចចិត្តមិនដូចគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណា មូលដ្ឋានរួមគឺការប៉ះបាល់ ការស្ទង់មើល ការទំនាក់ទំនង និងការផ្លាស់ទីដោយគ្មានបាល់។

អ្នកចាំទីគួរផ្តោតលើការឈរត្រឹមត្រូវ ការផ្លាស់ទីខ្លីៗ ការចាប់បាល់ និងការបញ្ជូនបាល់ចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារ។ លំហាត់មួយមានប្រសិទ្ធភាពគឺឱ្យអ្នកចាំទីទទួលបាល់ពីខ្សែការពារ រួចសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេល ៣ វិនាទីថាតើត្រូវបញ្ជូនខ្លី ឬបោះវែង។ ការវាស់វែងអាចប្រើភាពត្រឹមត្រូវនៃការបញ្ជូន ៨ ក្នុងចំណោម ១០ ដង។

ខ្សែការពារគួរហាត់ការបិទមុំ ការរត់ថយក្រោយ និងការប្រឈមមួយទល់មួយ។ ដាក់អ្នកវាយប្រហារនៅចម្ងាយ ១៥ ម៉ែត្រ ហើយឱ្យខ្សែការពារគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មិនប្រញាប់ចូលដណ្ដើម។ គោលដៅគឺបង្ខំអ្នកវាយប្រហារឱ្យទៅកាន់តំបន់ខ្សោយ មិនមែនត្រូវដណ្ដើមបាល់គ្រប់ពេលទេ។

ខ្សែបម្រើគួរហាត់ការទទួលបាល់ជុំវិញខ្លួន និងការបញ្ជូនទៅតំបន់ទីបី។ ខ្សែប្រយុទ្ធគួរហាត់ការរត់កាត់ខ្សែការពារ ការបញ្ចប់ក្នុងការប៉ះ ១–២ ដង និងការប្តូរជើងបាញ់។ ករណីរបស់ អូលីវៀ ម៉ុលទ្រី បង្ហាញថា កីឡាករវាយប្រហារដែលអាចលេងបានទាំងពីរជើង បង្កើនជម្រើសបញ្ជូន និងបាញ់យ៉ាងច្រើន ព្រោះខ្សែការពារមិនអាចបង្ខំឱ្យទៅជើងតែមួយបានងាយ។

តើមានករណីណាដែលលំហាត់ហ្វឹកហាត់ទូទៅមិនដំណើរការ?

លំហាត់ទូទៅបរាជ័យនៅពេលវាមិនសមនឹងអាយុ តួនាទី កម្រិតកាយសម្បទា ឬពេលវេលារបស់កីឡាករ។ កីឡាករដែលមានរបួសជង្គង់មិនគួរធ្វើការលោត និងប្តូរទិសជាច្រើនភ្លាមៗទេ ខណៈកីឡាករខ្សែការពារមិនគួរចំណាយពេលហាត់តែការលេងបាល់ក្បែរជើងដូចខ្សែប្រយុទ្ធ។

បញ្ហាទីមួយគឺការធ្វើលំហាត់ដោយល្បឿនពេញ មុនពេលទម្រង់ចលនាត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើជង្គង់របស់អ្នករមួលចូលខាងក្នុងពេលលង់ជំហាន ឬខ្នងរបស់អ្នកបត់ពេលប៉ះបាល់ នោះការបង្កើនល្បឿននឹងបង្កើនហានិភ័យ មិនមែនបង្កើនគុណភាពទេ។ បន្ថយល្បឿនទៅ ៦០–៧០ ភាគរយ រហូតទម្រង់ចលនាថេរ។

បញ្ហាទីពីរគឺការមិនកំណត់លទ្ធផល។ ការនិយាយថា “ខ្ញុំហាត់បានល្អ” មិនមែនជាទិន្នន័យទេ។ សូមកត់ត្រាចំនួនការបញ្ជូនត្រូវ ពេលវេលារត់ ១០ ម៉ែត្រ ចំនួនការប៉ះខុស និងកម្រិតនឿយហត់ពី ១ ដល់ ១០។ ប្រសិនបើពេលវេលារត់កាន់តែលឿន ប៉ុន្តែការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវធ្លាក់ពី ៨៥ ទៅ ៦៥ ភាគរយ នោះកម្មវិធីមិនទាន់ល្អទេ។

បញ្ហាទីបីគឺការមិនចូលរួមរបស់គ្រូបង្វឹក ឬដៃគូ។ កីឡាករម្នាក់ឯងអាចកែលម្អការប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែមិនអាចបង្កើតសម្ពាធប្រកួតពេញលេញបានទេ។ សម្រាប់អ្នកហាត់នៅផ្ទះ សូមប្រើសញ្ញាពណ៌ អ្នកកំណត់ពេល និងជញ្ជាំង ដើម្បីធ្វើឱ្យការហាត់មានអថេរច្រើនជាងមុន។

សូមអាន [Internal Link: វិធីការពាររបួសកីឡាបាល់ទាត់] មុនពេលបន្ថែមការរត់ល្បឿនខ្ពស់។ ចំណុចជាក់ស្តែងគឺការឈឺចាប់មិនមែនជាសញ្ញាថាការហាត់មានប្រសិទ្ធភាពទេ; វាអាចជាសញ្ញាថាបន្ទុកលើសសមត្ថភាពស្តារខ្លួន។

តើអ្នកគួរចាប់ផ្តើមលំហាត់ទាំងនេះថ្ងៃនេះឬទេ?

អ្នកគួរចាប់ផ្តើមថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើអ្នកកំណត់វគ្គហាត់ត្រឹម ៤៥–៦០ នាទី មានការឡើងកម្តៅ ១០ នាទី និងអាចវាស់លទ្ធផលបាននៅចុងវគ្គ។ កុំចាប់ផ្តើមដោយលំហាត់ទាំង ៧ ប្រភេទក្នុងថ្ងៃតែមួយ; ជ្រើសរើស ២ ប្រភេទបច្ចេកទេស ១ ប្រភេទកាយសម្បទា និង ១ ប្រភេទស្ថានភាពប្រកួត។

កម្មវិធីហាត់ ៤ សប្តាហ៍

• ថ្ងៃទី១៖ ប៉ះបាល់ដំបូង ១៥ នាទី បញ្ជូនជាគូ ២០ នាទី និងកម្លាំងកណ្តាល ១០ នាទី។
• ថ្ងៃទី២៖ សម្រាក ឬដើរលឿន ២០–៣០ នាទី។
• ថ្ងៃទី៣៖ នាំបាល់ប្តូរទិស ២០ នាទី រត់ល្បឿន ១០ នាទី និងបាញ់បញ្ចប់ ១៥ នាទី។
• ថ្ងៃទី៤៖ សម្រាកពេញលេញ ឬលាតសន្ធឹងស្រាល។
• ថ្ងៃទី៥៖ ៣ ទល់ ១ ឬ ៤ ទល់ ២ រយៈពេល ៣០ នាទី និងលំហាត់តួនាទី ១៥ នាទី។
• ថ្ងៃទី៦៖ ប្រកួតតំបន់តូច ៣០–៤៥ នាទី។
• ថ្ងៃទី៧៖ សម្រាក និងកត់ត្រាលទ្ធផលប្រចាំសប្តាហ៍។

ក្នុងសប្តាហ៍ទីមួយ ផ្តោតលើទម្រង់ និងភាពត្រឹមត្រូវ។ ក្នុងសប្តាហ៍ទីពីរ បន្ថែមល្បឿនប្រហែល ៥ ភាគរយ។ ក្នុងសប្តាហ៍ទីបី បន្ថែមសម្ពាធពីគូប្រកួត។ សប្តាហ៍ទីបួនកុំបង្កើនបរិមាណខ្លាំងពេក; ប្រើសម្រាប់សាកល្បងលទ្ធផល និងកែចំណុចខ្សោយ។

នៅថ្ងៃទីដំបូង សូមវាស់តេស្តបីយ៉ាង៖ ការបញ្ជូនត្រូវ ២០ ដងពីចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ ពេលវេលារត់ ១០ ម៉ែត្រ និងចំនួនការប៉ះបាល់ខុសក្នុង ៦០ វិនាទី។ ពិនិត្យឡើងវិញនៅថ្ងៃទី ២៨។ ប្រសិនបើការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវកើនយ៉ាងហោចណាស់ ១០ ភាគរយ និងពេលវេលារត់ធ្លាក់ ៣–៥ ភាគរយ នោះកម្មវិធីកំពុងដំណើរការ។

យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ផ្តោតលើការយល់ដឹងអំពីការប្រកួត World Cup ២០២៦ ស្ថិតិកីឡាករ យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងការវាយតម្លៃប្រកួត។ ការយល់ដឹងពីទិន្នន័យប្រកួតអាចជួយឱ្យអ្នកជ្រើសរើសលំហាត់តាមតួនាទីបានត្រឹមត្រូវជាងការធ្វើតាមនិន្នាការទូទៅ។

តើអ្នកត្រៀមអនុវត្តកម្មវិធី ៤ សប្តាហ៍ហើយឬនៅ? កំណត់តេស្តដំបូងថ្ងៃនេះ ហើយពិនិត្យលទ្ធផលនៅថ្ងៃទី ២៨ ដើម្បីដឹងថាការខិតខំរបស់អ្នកបង្កើតតម្លៃពិតឬអត់។

ចាប់ផ្តើមឥឡូវនេះ

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើលំហាត់ហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ល្អបំផុតមានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ លំហាត់ហ្វឹកហាត់បាល់ទាត់ល្អបំផុតគឺលំហាត់ដែលភ្ជាប់បច្ចេកទេស កាយសម្បទា និងការសម្រេចចិត្តជាមួយស្ថានភាពប្រកួត។ វារួមមានការប៉ះបាល់ដំបូង ការបញ្ជូន ការនាំបាល់ ការប្តូរទិស និងការប្រកួតតំបន់តូច។ អ្នកគួរជ្រើសរើសតាមតួនាទី និងកម្រិតរបស់ខ្លួន មិនគួរចម្លងកម្មវិធីរបស់កីឡាករផ្សេងដោយគ្មានការកែសម្រួលទេ។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់បាល់ទាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយកីឡាករកម្រិតខ្ពស់អាចហាត់ ៤–៥ ដងដោយមានថ្ងៃសម្រាកគ្រប់គ្រាន់។ វគ្គមួយគួរមានរយៈពេល ៤៥–៩០ នាទី រួមទាំងការឡើងកម្តៅ និងការបន្ថយកម្តៅ។ កុំបង្កើនទាំងពេលវេលា អាំងតង់ស៊ីតេ និងចំនួនថ្ងៃក្នុងសប្តាហ៍តែមួយ។

សំណួរ៖ តើការនាំបាល់ខុសពីការបញ្ជូនបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការនាំបាល់ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងបាល់ពេលផ្លាស់ទី ខណៈការបញ្ជូនផ្តោតលើការបញ្ជូនបាល់ទៅអ្នកលេង ឬតំបន់គោលដៅ។ ការនាំបាល់ត្រូវការការប៉ះខ្លី និងការប្តូរទិស ខណៈការបញ្ជូនត្រូវការទម្រង់ជើង មុំរាងកាយ និងទម្ងន់បាល់។ កម្មវិធីល្អគួរបញ្ចូលទាំងពីរ ដោយចាប់ផ្តើមពីភាពត្រឹមត្រូវ មុនបន្ថែមសម្ពាធ។

សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើអ្វី ប្រសិនបើការហាត់មិនធ្វើឱ្យលទ្ធផលប្រសើរ?

ចម្លើយ៖ សូមពិនិត្យចំនួនការហាត់ គុណភាពការសម្រាក និងសូចនាករដែលអ្នកកំពុងវាស់ មុនសន្និដ្ឋានថាលំហាត់បរាជ័យ។ កត់ត្រាការបញ្ជូនត្រូវ ពេលវេលារត់ និងការប៉ះខុសរយៈពេល ៤ សប្តាហ៍។ ប្រសិនបើគ្មានការកែលម្អ សូមបន្ថែមគូប្រកួត កាត់បន្ថយបរិមាណ និងសុំឱ្យគ្រូបង្វឹកពិនិត្យទម្រង់ចលនា។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃសម្រាប់លំហាត់បាល់ទាត់ទេ?

ចម្លើយ៖ មិនត្រូវការទេ; បាល់មួយ កោណ ៤–៦ ដុំ ជញ្ជាំង ឬដៃគូម្នាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កម្មវិធីមូលដ្ឋាន។ ឧបករណ៍កំណត់ពេល និងសញ្ញាពណ៌អាចជួយបង្កើនភាពចៃដន្យ ប៉ុន្តែមិនជំនួសការប៉ះបាល់ត្រឹមត្រូវទេ។ ចំណាយប្រាក់លើគ្រូបង្វឹក ឬការថតវីដេអូវិភាគអាចមានតម្លៃជាងការទិញឧបករណ៍ច្រើន។

សំណួរ៖ តើកីឡាករវ័យក្មេងគួរហាត់កម្លាំងដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ កីឡាករវ័យក្មេងអាចហាត់កម្លាំងដោយប្រើទម្ងន់ខ្លួន និងការគ្រប់គ្រងចលនា ក្រោមការណែនាំត្រឹមត្រូវ។ គោលដៅគួរជាទម្រង់ល្អ តុល្យភាព និងការចុះចតដោយសុវត្ថិភាព មិនមែនការលើកទម្ងន់អតិបរមាទេ។ សម្រាប់ការលោត ឬលំហាត់អាំងតង់ស៊ីតេខ្ពស់ សូមបន្ថែមបន្តិចម្តងៗ និងបញ្ឈប់ភ្លាមៗប្រសិនបើមានការឈឺចាប់។

ការអនុវត្តជំហានបន្ទាប់គឺច្បាស់៖ ជ្រើសរើសលំហាត់ ៤ ប្រភេទ កំណត់តេស្តថ្ងៃដំបូង ហាត់រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ ហើយពិនិត្យលទ្ធផលនៅថ្ងៃទី ២៨។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើតាមទិន្នន័យ មិនមែនតាមអារម្មណ៍ នោះប្រូបាប៊ីលីតេនៃការកែលម្អនឹងខ្ពស់ជាងការហាត់ដោយគ្មានផែនការ។

ចង់បន្តស្វែងយល់អំពីយុទ្ធសាស្ត្រ ការវិភាគក្រុម និងព័ត៌មាន World Cup ២០២៦ មែនទេ? សូមចូលទៅកាន់ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ឥឡូវនេះ។

ចូលមើលឥឡូវនេះ