ខាងក្នុងច្បាប់ IFAB៖ មគ្គុទ្ទេសក៍ ៥ ចំណុចសម្រាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់

ខាងក្នុងច្បាប់ IFAB៖ មគ្គុទ្ទេសក៍ ៥ ចំណុចសម្រាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់កំណត់ថា ក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ ហើយការប្រកួតផ្លូវការមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី។ ច្បាប់ទាំងនេះត្រូវបានរៀបចំ និងធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពដោយក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដែលគេស្គាល់ថា អាយអេហ្វអេប៊ី ហើយអនុវត្តដោយសហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសមាគមជាតិជាច្រើន រួមទាំងសហព័ន្ធបាល់ទាត់កម្ពុជា។ ការប្រកួតមានចាប់ពីការចាប់ផ្តើមនៅកណ្តាលទីលាន រហូតដល់ការគ្រប់គ្រងបាល់ក្រៅទីលាន បាល់ពិន័យ បាល់ជ្រុង កំហុស និងបច្ចេកវិទ្យាវីអេអារ។ ក្នុងការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការយល់ច្បាប់អាចជួយអ្នកអានស្ថិតិ វិភាគយុទ្ធសាស្ត្រ និងវាយតម្លៃការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាលបានត្រឹមត្រូវជាងមុន។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺ ត្រូវបែងចែកឱ្យបានច្បាស់រវាងកំហុស បាល់ក្រៅទីលាន និងការលែងបាល់។

[រូបភាព៖ កីឡាករ ១១នាក់ឈរត្រៀមប្រកួតលើទីលានបាល់ទាត់ធំក្រោមពន្លឺថ្ងៃច្បាស់]

ការយល់ច្បាប់មិនមែនជាចំណេះដឹងសម្រាប់អ្នកលេងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ វាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់អ្នកទស្សនា អ្នកវិភាគ អ្នករៀបចំការប្រកួត និងអ្នកប្រើទិន្នន័យកីឡា។ គេហទំព័រ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ផ្តោតលើការពន្យល់ច្បាប់ ស្ថិតិកីឡាករ យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងការគ្របដណ្តប់ព្រឹត្តិការណ៍ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ដោយបំបែកការពិតចេញពីការសន្និដ្ឋាន។ មុននឹងអានតារាងតម្លៃឈ្នះ ឬវាយតម្លៃទម្រង់ក្រុម អ្នកត្រូវដឹងថា សកម្មភាពមួយត្រូវបានរាប់ជាឱកាសស៊ុត បាល់ពិន័យ ឬការវាយប្រហារខុសច្បាប់តាមវិធីណា។ នេះជាកន្លែងដែលច្បាប់ ១៧ប្រការរបស់អាយអេហ្វអេប៊ីមានតម្លៃជាក់ស្តែង។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ប្រសិនបើអ្នកទើបរៀនច្បាប់៖ ចាប់ផ្តើមពីរចនាសម្ព័ន្ធ ១១នាក់

ច្បាប់ស្នូលគឺ ក្រុមមួយអាចមានកីឡាករចូលលេងមិនលើស ១១នាក់ និងត្រូវមានអ្នកចាំទីម្នាក់ជានិច្ច។ ប្រសិនបើក្រុមណាមួយនៅសល់តិចជាង ៧នាក់ ការប្រកួតមិនអាចចាប់ផ្តើម ឬបន្តបានតាមស្តង់ដារទូទៅ។ ចំណុចនេះខុសពីចំនួនកីឡាករបម្រុង ដែលអាចប្រែប្រួលតាមបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត និងសហព័ន្ធរៀបចំ។

ក្នុងការប្រកួតអាជីព ក្រុមតែងប្រកាសបញ្ជីកីឡាករដែលអាចចូលលេង មុនពេលចាប់ផ្តើម ហើយបទបញ្ជារបស់ការប្រកួតអាចអនុញ្ញាតឱ្យមានការប្តូរកីឡាករ ៥នាក់ក្នុងពេលធម្មតា។ បទបញ្ជារបស់ការប្រកួតមួយចំនួនអនុញ្ញាតការប្តូរបន្ថែមក្នុងម៉ោងបន្ថែម ខណៈបទបញ្ជារបស់លីគផ្សេងទៀតអាចកំណត់ចំនួនខុសគ្នា។ ដូច្នេះ អ្នកមិនគួរយកច្បាប់របស់ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២២ ទៅអនុវត្តដោយស្វ័យប្រវត្តិលើលីគក្នុងស្រុកឡើយ។ សម្រាប់ការពិនិត្យផ្លូវការ សូមមើល ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាអាយអេហ្វអេប៊ី ដែលបែងចែកប្រការនីមួយៗយ៉ាងច្បាស់។

តើការរៀបចំកីឡាករ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?

ការរៀបចំ ១១នាក់គឺជាវិធីដែលគ្រូបង្វឹកបែងចែកតួនាទីលើទីលាន មិនមែនជាច្បាប់កំណត់ថាត្រូវមានខ្សែការពារ ឬខ្សែប្រយុទ្ធប៉ុន្មាននាក់ឡើយ។ ប្រព័ន្ធ ៤-៣-៣ មានខ្សែការពារ ៤នាក់ ខ្សែបម្រើ ៣នាក់ និងខ្សែប្រយុទ្ធ ៣នាក់ បូកអ្នកចាំទី ១នាក់។ ប្រព័ន្ធ ៤-២-៣-១ បែងចែកកម្លាំងបម្រើខុសគ្នា ប៉ុន្តែទាំងពីរនៅតែមានអ្នកលេងសរុប ១១នាក់។

ច្បាប់មិនហាមឃាត់ក្រុមឱ្យប្តូរទម្រង់ពី ៤-៣-៣ ទៅ ៤-៤-២ ឬ ៣-៥-២ អំឡុងការប្រកួតទេ។ អ្វីដែលច្បាប់ត្រួតពិនិត្យគឺ ទីតាំងពេលចាប់ផ្តើម ការប្តូរកីឡាករ សុវត្ថិភាព និងអាកប្បកិរិយា។ ឧទាហរណ៍ ក្រុមអាហ្សង់ទីនក្នុងការប្រកួតផ្តាច់ព្រ័ត្រពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២២ បានប្រើការផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ប្រឆាំងបារាំង ហើយការប្រកួតបញ្ចប់ ៣-៣ មុនអាហ្សង់ទីនឈ្នះដោយបាល់កាត់សេចក្តី។ លទ្ធផលនេះបង្ហាញថា ប្រព័ន្ធលេងគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែច្បាប់កីឡាករ ១១នាក់នៅតែជាគោលដៅមិនប្រែប្រួល។

តើអ្នកចាំទីខុសពីកីឡាករដទៃត្រង់ណា?

អ្នកចាំទីអាចប្រើដៃ និងដៃទាំងពីរនៅក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ក្រុមខ្លួន ប៉ុន្តែមិនអាចចាប់បាល់ដោយដៃពីការបញ្ជូនដោយចេតនាពីជើងរបស់មិត្តរួមក្រុមឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីចេញពីតំបន់ពិន័យ គាត់ត្រូវគោរពច្បាប់ដូចកីឡាករទូទៅ ហើយការប្រើដៃក្រៅតំបន់អាចនាំទៅរកបាល់ពិន័យផ្ទាល់ ឬកាតវិន័យ។

ករណីសំខាន់មួយគឺ អ្នកចាំទីមិនអាចកាន់បាល់យូរគ្មានកំណត់បានទេ។ តាមការកែប្រែច្បាប់ថ្មី អ្នកចាំទីដែលកាន់បាល់ដោយដៃលើស ៨វិនាទី អាចធ្វើឱ្យគូប្រកួតទទួលបានបាល់ជ្រុង។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកទស្សនាជាច្រើនមិនទាន់ដឹង ហើយវាអាចបំលែងការគ្រប់គ្រងពេលវេលាទៅជាគ្រោះថ្នាក់ភ្លាមៗ។ ក្រុមដែលនាំមុខ ១-០ នៅនាទីទី ៨៨ គួរពិចារណាជម្រើសរក្សាការកាន់កាប់បាល់ផ្សេងទៀត ជំនួសការកាន់បាល់យូរជាយុទ្ធសាស្ត្រសុវត្ថិភាព។

ប្រសិនបើអ្នកចង់អានពេលវេលា៖ គណនា ៩០នាទី និងម៉ោងបន្ថែម

ការប្រកួតបាល់ទាត់ធម្មតាមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី ប៉ុន្តែពេលវេលាដែលអ្នកឃើញលើតារាងមិនតែងតែបញ្ចប់នៅនាទី ៩០ទេ។ អាជ្ញាកណ្តាលបន្ថែមពេលសម្រាប់ការប្តូរកីឡាករ របួស ការពិនិត្យវីអេអារ ការពន្យារពេល និងការអបអរសាទរគ្រាប់បាល់។ ការបន្ថែមពេលនេះជាផ្នែកនៃតង់នីមួយៗ ហើយមិនមែនជាម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទីឡើយ។

ច្បាប់ពេលវេលាដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយដោយអាយអេហ្វអេប៊ីបញ្ជាក់ថា ការប្រកួតត្រូវមាន ២តង់ស្មើគ្នា ៤៥នាទី លុះត្រាតែបទបញ្ជាការប្រកួតកំណត់ផ្សេង។ ប្រភពផ្លូវការដែលអាចពិនិត្យបានគឺ ប្រការ ៧ ស្តីពីរយៈពេលការប្រកួត។ ការយល់ច្បាប់នេះមានប្រយោជន៍ខ្លាំងពេលវិភាគគ្រាប់បាល់នៅនាទី ៤៥+៥ ឬ ៩០+៧ ព្រោះវាជាការលេងបន្តក្នុងតង់ដដែល មិនមែនជាពេលថ្មីឡើយ។

តើម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទីប្រើនៅពេលណា?

ម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទីប្រើនៅក្នុងការប្រកួតដែលត្រូវកំណត់អ្នកឈ្នះ ប៉ុន្តែលទ្ធផលស្មើក្រោយ ៩០នាទី និងពេលបន្ថែម។ វាមាន ២តង់ តង់នីមួយៗ ១៥នាទី ហើយក្រុមអាចផ្លាស់ប្តូរភាគីនៅចន្លោះ។ ប្រសិនបើនៅតែស្មើ ការទាត់បាល់កាត់សេចក្តីអាចត្រូវបានប្រើតាមបទបញ្ជារបស់ព្រឹត្តិការណ៍។

ការប្រកួតអាហ្សង់ទីន និងបារាំងឆ្នាំ ២០២២ជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែង៖ លទ្ធផល ២-២ក្រោយ ៩០នាទី ប្រែទៅជា ៣-៣ក្រោយម៉ោងបន្ថែម ហើយអាហ្សង់ទីនឈ្នះ ៤-២ ក្នុងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី។ វាមានន័យថា អ្នកមិនអាចវាយតម្លៃសមត្ថភាពក្រុមដោយមើលតែពេលវេលាធម្មតា ឬលទ្ធផលពាក់កណ្តាលតង់ឡើយ។ ត្រូវបែងចែកយ៉ាងហោចណាស់ ៣ស្រទាប់៖ លទ្ធផល ៩០នាទី ម៉ោងបន្ថែម និងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី។

[រូបភាព៖ តារាងពិន្ទុបង្ហាញនាទីបន្ថែម ខណៈកីឡាកររង់ចាំការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល]

ចំណុចផ្ទុយពីការយល់ទូទៅគឺ ពេលបន្ថែមមិនមានចំនួនថេរដែលត្រូវបង្ហាញជាមុនសម្រាប់គ្រប់ការប្រកួតទេ។ វាអាស្រ័យលើការពន្យារពេលជាក់ស្តែងក្នុងតង់នោះ ហើយអាជ្ញាកណ្តាលជាអ្នកកំណត់។ ដូច្នេះ ទិន្នន័យផ្សាយផ្ទាល់ដែលបង្ហាញថា “នាទី ៩០” មិនមានន័យថាការលេងនឹងបញ្ចប់ភ្លាមៗឡើយ។ អ្នកវិភាគដែលមិនគិតពីចន្លោះនេះ អាចប៉ាន់ស្មានឱកាសគ្រាប់បាល់ចុងការប្រកួតខុសយ៉ាងច្រើន។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ប្រសិនបើអ្នកចង់ស្គាល់ការចាប់ផ្តើម និងបាល់ក្រៅទីលាន៖ អនុវត្តច្បាប់ ៥ប្រភេទ

បាល់អាចចេញពីការលេងតាមវិធីផ្សេងៗ ហើយវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញមិនដូចគ្នាទេ។ ការកំណត់ប្រភេទបាល់ខុសអាចធ្វើឱ្យអ្នកយល់ថាគ្រាប់បាល់មួយមិនត្រឹមត្រូវ ឬគិតថាក្រុមមួយគួរបានបាល់ពិន័យ ខណៈច្បាប់ពិតប្រាកដផ្តល់ត្រឹមបាល់ជ្រុង។ សម្រាប់ការវិភាគលឿន ត្រូវសួរ ៣សំណួរ៖ អ្នកណាប៉ះចុងក្រោយ បាល់ចេញត្រង់បន្ទាត់ណា និងតើមានកំហុសកើតឡើងឬទេ។

• បាល់ចាប់ផ្តើម៖ ប្រើនៅដើមការប្រកួត ដើមតង់ទីពីរ និងក្រោយពេលរកបានគ្រាប់បាល់។
• បាល់បោះចូល៖ ប្រើនៅពេលបាល់ទាំងមូលឆ្លងកាត់បន្ទាត់ចំហៀង ហើយក្រុមចុងក្រោយប៉ះបាល់ជាក្រុមប្រឆាំង។
• បាល់ជ្រុង៖ ប្រើនៅពេលបាល់ទាំងមូលឆ្លងបន្ទាត់ទីបញ្ចប់ ដោយកីឡាករក្រុមការពារប៉ះចុងក្រោយ ប៉ុន្តែមិនបានចូលទី។
• បាល់ទាត់ចេញពីទី៖ ប្រើនៅពេលបាល់ឆ្លងបន្ទាត់ទីបញ្ចប់ ដោយកីឡាករក្រុមប្រយុទ្ធប៉ះចុងក្រោយ។
• បាល់ទម្លាក់៖ ប្រើសម្រាប់ស្ថានភាពដែលអាជ្ញាកណ្តាលបញ្ឈប់ការលេង ដោយគ្មានក្រុមណាបានកំហុសច្បាស់លាស់។

តើបាល់ត្រូវចេញទាំងមូលឬទើបរាប់ថាក្រៅទីលាន?

បាល់ត្រូវឆ្លងកាត់បន្ទាត់ទាំងមូល ទាំងតាមដី ឬតាមអាកាស ទើបរាប់ថាចេញពីការលេង។ ប្រសិនបើផ្នែកណាមួយនៃបាល់នៅលើ ឬនៅពីលើបន្ទាត់ នោះបាល់នៅតែស្ថិតក្នុងការលេង។ នេះជាចំណុចសំខាន់នៅពេលបាល់ជ្រុង ឬបាល់នៅជិតបន្ទាត់ទីបញ្ចប់ ព្រោះមុំកាមេរ៉ាអាចបង្កើតការយល់ច្រឡំ។

បាល់មានរាងមូល ហើយការវាយតម្លៃត្រូវមើលបន្ទាត់ទាំងមូល មិនមែនមើលតែចំណុចដែលប៉ះដីទេ។ ប្រព័ន្ធកាមេរ៉ាបន្ទាត់ទីអាចជួយកំណត់ថាបាល់ឆ្លងបន្ទាត់ចូលទីឬអត់ ប៉ុន្តែវាមិនត្រូវបានប្រើសម្រាប់បាល់បោះចូល ឬបាល់ជ្រុងគ្រប់ករណីឡើយ។ ប្រសិនបើគ្រាប់បាល់មួយកើតពីសកម្មភាពដែលបាល់មិនទាន់ចេញ អ្នកត្រូវបន្តវាយតម្លៃលេងរហូតដល់ការប្រកួតត្រូវបានបញ្ឈប់ជាផ្លូវការ។

សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម អ្នកអាចអាន [មគ្គុទ្ទេសក៍អំពីបាល់ជ្រុង និងបាល់បោះចូល] ដើម្បីប្រៀបធៀបកាយវិការ និងទីតាំងជាក់ស្តែង។ នៅកម្រិតអន្តរជាតិ អាជ្ញាកណ្តាលរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ត្រូវពិនិត្យទាំងបាល់ និងទីតាំងអ្នកលេង មុនពេលអនុញ្ញាតឱ្យការលេងចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។

ករណីគំរូ៖ បាល់ជ្រុងមិនមែនមានន័យថាការពារខុសទេ

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធរបស់ក្រុម ខ ទាត់បាល់ប៉ះខ្សែការពាររបស់ក្រុម ក មុននឹងបាល់ឆ្លងបន្ទាត់ទីបញ្ចប់។ ទោះបីការប៉ះបាល់កើតឡើងនៅជិតអ្នកចាំទីក៏ដោយ ក្រុម ខ គឺជាក្រុមចុងក្រោយដែលប៉ះបាល់ ដូច្នេះការចាប់ផ្តើមឡើងវិញគឺបាល់ទាត់ចេញពីទីសម្រាប់ក្រុម ក។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើខ្សែការពារក្រុម ក ប៉ះបាល់ចុងក្រោយ ហើយបាល់ឆ្លងបន្ទាត់ដោយគ្មានគ្រាប់បាល់ នោះក្រុម ខ ទទួលបាល់ជ្រុង។

នេះជាឧទាហរណ៍ដែលមានតម្លៃសម្រាប់ការវិភាគព្រោះស្ថិតិ “បាល់ជ្រុង” មិនអាចប្រាប់ដោយខ្លួនឯងថាក្រុមណាគ្រប់គ្រងការប្រកួតបានល្អជាងទេ។ ក្រុមមួយអាចទទួលបាន ៨បាល់ជ្រុង ប៉ុន្តែបាល់ទាំងនោះមកពីការទាត់ប៉ះខ្សែការពារ មិនមែនពីការវាយប្រហារដែលបង្កើតឱកាសគ្រាប់បាល់ធំៗឡើយ។ ដូច្នេះ ត្រូវអានបាល់ជ្រុងជាមួយការស៊ុតចំគោលដៅ ការប៉ះបាល់ក្នុងតំបន់ពិន័យ និងគុណភាពការបញ្ជូនបាល់។

តើបាល់ពិន័យ និងកំហុសត្រូវវាយតម្លៃដូចម្តេច?

បាល់ពិន័យកើតឡើងនៅពេលកីឡាករប្រព្រឹត្តអំពើខុសច្បាប់ដែលត្រូវបានកំណត់ក្នុងប្រការ ១២ ដូចជា ទាត់ ជាន់ រុញ ទាញ បុកដោយគ្រោះថ្នាក់ ឬប៉ះបាល់ដោយដៃដោយចេតនា។ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចបញ្ចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀត មុនពេលបាល់ចូលទី។ ការបែងចែកនេះមានផលប៉ះពាល់ដល់យុទ្ធសាស្ត្រប្រយុទ្ធ និងការរៀបចំជញ្ជាំងការពារ។

បើកំហុសកើតឡើងក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ក្រុមការពារ ហើយជាកំហុសដែលមានលក្ខណៈផ្តល់បាល់ពិន័យផ្ទាល់ នោះអាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ។ ប៉ុន្តែមិនមែនរាល់ការប៉ះទង្គិចក្នុងតំបន់ពិន័យសុទ្ធតែជាបាល់ ១១ម៉ែត្រទេ។ ត្រូវពិនិត្យកម្រិតកម្លាំង ចេតនា ទីតាំងប៉ះ និងថាតើកីឡាករបានបង្កើតការរារាំងខុសច្បាប់ឬអត់។ តាម ប្រការ ១២ របស់អាយអេហ្វអេប៊ី ការប៉ះដៃក៏ត្រូវវាយតម្លៃដោយចេតនា ទីតាំងដៃ និងចលនាធម្មជាតិរបស់រាងកាយ។

តើកាតលឿង និងកាតក្រហមខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

កាតលឿងគឺជាការព្រមានផ្លូវការ ខណៈកាតក្រហមមានន័យថាកីឡាករត្រូវចាកចេញពីការប្រកួត ហើយក្រុមមិនអាចដាក់កីឡាករថ្មីជំនួសកីឡាករដែលត្រូវបណ្តេញបានទេ។ កាតលឿងអាចកើតពីការពន្យារពេលការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ការតវ៉ាខ្លាំង ការប្រព្រឹត្តកំហុសជាបន្តបន្ទាប់ ឬការមិនគោរពចម្ងាយ។ កាតក្រហមអាចកើតពីការប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សា ការរារាំងឱកាសរកគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់តាមលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់ ឬការទទួលកាតលឿងទីពីរ។

អាយអេហ្វអេប៊ីពន្យល់ក្នុងឯកសារច្បាប់ថា “ការប្រព្រឹត្តខុស និងអាកប្បកិរិយាមិនសមរម្យ ត្រូវបានវិន័យតាមកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ”។ ការដាក់ទណ្ឌកម្មមិនគួរវាស់តែតាមលទ្ធផលប៉ះទង្គិចទេ ប៉ុន្តែត្រូវមើលល្បឿន កម្លាំង ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងគ្រោះថ្នាក់ចំពោះសុវត្ថិភាព។ នេះជាមូលហេតុដែលសកម្មភាពពីរដែលមើលទៅដូចគ្នាអាចទទួលទណ្ឌកម្មខុសគ្នា។

តើអ្វីទៅជាការរារាំងឱកាសគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់?

អាជ្ញាកណ្តាលត្រូវពិនិត្យចម្ងាយទៅទីតាំងគ្រាប់បាល់ ទិសដៅការលេង លទ្ធភាពគ្រប់គ្រងបាល់ ទីតាំង និងចំនួនអ្នកការពារ។ ប្រសិនបើកីឡាករប្រព្រឹត្តកំហុសដោយរារាំងឱកាសគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់ក្នុងតំបន់ពិន័យ ប៉ុន្តែគាត់ព្យាយាមលេងបាល់ ឬមានសកម្មភាពស្រដៀងនោះ អាចទទួលកាតលឿងជំនួសកាតក្រហម។ ប្រសិនបើជាការទាញ រុញ ឬប៉ះដៃដោយចេតនា កាតក្រហមអាចនៅតែអនុវត្ត។

ចំណុចផ្ទុយពីការយល់ទូទៅគឺ ការប៉ះបាល់ចុងក្រោយមិនមានន័យថាកំហុសត្រូវបានលុបចោលទេ។ កីឡាករអាចប៉ះបាល់មុន ប៉ុន្តែបន្តបុកគូប្រកួតដោយគ្រោះថ្នាក់។ ការវាយតម្លៃត្រូវមើលសកម្មភាពទាំងមូល មិនមែនកាត់តែរូបភាពមួយស៊ុម។ ប្រព័ន្ធវីអេអារ អាចណែនាំឱ្យពិនិត្យឡើងវិញក្នុងស្ថានភាពគ្រាប់បាល់ បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។

[រូបភាព៖ អាជ្ញាកណ្តាលកាន់កាតលឿងនៅកណ្តាលទីលាន ខណៈកីឡាករពីរក្រុមកំពុងតវ៉ា]

ប្រសិនបើអ្នកចង់យល់ការរក្សាទីតាំង៖ សិក្សាច្បាប់ក្រៅទីតាំង

ការក្រៅទីតាំងមិនមែនជាកំហុសគ្រប់ពេលដែលខ្សែប្រយុទ្ធឈរខាងមុខខ្សែការពារចុងក្រោយទេ។ កីឡាករត្រូវបានផ្តន្ទាទោសនៅពេលគាត់ស្ថិតក្នុងទីតាំងក្រៅទីតាំងនៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេង ឬប៉ះបាល់ ហើយបន្ទាប់មកចូលរួមក្នុងការលេងសកម្ម ដោយរារាំងគូប្រកួត ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីបាល់ដែលបានប៉ះអ្នកការពារ ឬបង្គោលទី។ ការឈរនៅទីតាំងក្រៅទីតាំងដោយមិនចូលរួមលេង មិនមែនជាកំហុសដោយខ្លួនឯងទេ។

តាមច្បាប់ អ្នកលេងត្រូវនៅខាងគូប្រកួតជិតបន្ទាត់ទីបញ្ចប់ជាងបាល់ និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរពីចុងក្រោយ នៅពេលមិត្តរួមក្រុមប៉ះបាល់។ ដៃ និងដៃក៏មិនត្រូវបានរាប់ក្នុងការវាស់ទីតាំងក្រៅទីតាំងឡើយ។ ច្បាប់នេះធ្វើឱ្យការវិនិច្ឆ័យពិបាកជាពិសេសក្នុងស្ថានភាពដែលខ្សែប្រយុទ្ធចាប់ផ្តើមរត់មុន ប៉ុន្តែបាល់ត្រូវបានបញ្ជូនថយក្រោយ ឬនៅពេលអ្នកការពារប៉ុនប៉ងលេងបាល់ដោយចេតនា។

ករណីគំរូ៖ បាល់បញ្ជូនថយក្រោយ និងការក្រៅទីតាំង

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធរបស់ក្រុម ខ ឈរខាងមុខខ្សែការពារចុងក្រោយ ប៉ុន្តែមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់ថយក្រោយទៅតំបន់កណ្តាល។ ប្រសិនបើខ្សែប្រយុទ្ធរត់មកទទួលបាល់នៅក្រោយទីតាំងប៉ះបាល់ គាត់មិនត្រូវបានផ្តន្ទាទោសដោយសារក្រៅទីតាំងឡើយ ព្រោះទិសដៅ និងទីតាំងទទួលបាល់មានសារៈសំខាន់។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើបាល់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅមុខ ហើយខ្សែប្រយុទ្ធដែលនៅក្រៅទីតាំងចូលទៅលេង គាត់អាចត្រូវបានផ្តន្ទាទោស។

ស្ថានភាពនេះបង្ហាញថា រូបភាពបង្កកមួយស៊ុមមិនតែងតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់វិនិច្ឆ័យទេ។ ត្រូវដឹងពេលវេលាដែលអ្នកបញ្ជូនបាល់ប៉ះបាល់ ព្រោះទីតាំងត្រូវបានវាស់នៅវិនាទីនោះ មិនមែននៅពេលបាល់ទៅដល់ជើងអ្នកទទួលឡើយ។ ក្នុងការប្រកួតដែលប្រើវីអេអារ មន្ត្រីអាចគូសបន្ទាត់តាមទីតាំង ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តនៅតែត្រូវភ្ជាប់ជាមួយសំណួរថា តើកីឡាករនោះបានចូលរួមក្នុងការលេងសកម្មឬអត់។

មគ្គុទ្ទេសក៍ស៊ីជម្រៅអំពីច្បាប់ក្រៅទីតាំង

តើវីអេអារ និងបច្ចេកវិទ្យាបន្ទាត់ទីកែប្រែច្បាប់ដែរឬទេ?

វីអេអារ មិនមែនជាច្បាប់ថ្មីដែលអនុញ្ញាតឱ្យមន្ត្រីពិនិត្យគ្រប់ការសម្រេចចិត្តទេ។ វាត្រូវបានប្រើសម្រាប់កំហុសច្បាស់លាស់ និងសំខាន់ ឬករណីដែលមន្ត្រីខកខានព្រឹត្តិការណ៍ធ្ងន់ធ្ងរ ក្នុង ៤ប្រភេទ៖ គ្រាប់បាល់ ការសម្រេចបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ អាជ្ញាកណ្តាលនៅលើទីលាននៅតែជាអ្នកសម្រេចចុងក្រោយ។

បច្ចេកវិទ្យាបន្ទាត់ទីកំណត់ថា បាល់ទាំងមូលបានឆ្លងបន្ទាត់ចូលទីឬអត់ ហើយផ្ញើសញ្ញាទៅនាឡិការបស់អាជ្ញាកណ្តាលក្នុងពេលខ្លី។ វាមានតួនាទីខុសពីវីអេអារ៖ បន្ទាត់ទីឆ្លើយសំណួរថា “តើបាល់ចូលទីឬអត់?” ខណៈវីអេអារ ពិនិត្យបរិបទសកម្មភាព និងការបំពានច្បាប់។ ការបែងចែកនេះមានសារៈសំខាន់ ព្រោះអ្នកទស្សនាជាច្រើនគិតថាកាមេរ៉ាទាំងពីរមានមុខងារដូចគ្នា។

ការសិក្សាអំពីការសម្រេចចិត្តអាជ្ញាកណ្តាលគួរតែប្រើប្រភពផ្លូវការ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ពន្យល់ពីបច្ចេកវិទ្យាកីឡា និងការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធជំនួយមន្ត្រី។ ចំពោះការប្រកួតមិនមានវីអេអារ ការសម្រេចចិត្តលើទីលាននៅតែមានសុពលភាពតាមអាជ្ញាកណ្តាលដែលត្រូវបានតែងតាំង ហើយការអវត្តមានបច្ចេកវិទ្យាមិនមែនជាភស្តុតាងថាការប្រកួតគ្មានច្បាប់ឡើយ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

កំហុសទូទៅដែលគួរជៀសវាង

កំហុសធំបំផុតមិនមែនការមិនចាំប្រការ ១៧ទាំងអស់ទេ ប៉ុន្តែជាការប្រើពាក្យច្បាប់មួយទៅជំនួសពាក្យមួយទៀត។ ការហៅបាល់ជ្រុងថា “បាល់ពិន័យ” ឬការហៅម៉ោងបន្ថែមថា “ពេលបន្ថែមក្នុងតង់” អាចធ្វើឱ្យការវិភាគលទ្ធផលខុសពីការពិត។ អ្នកទស្សនាដែលចង់វាយតម្លៃការប្រកួតគួរតែបែងចែកប្រភេទព្រឹត្តិការណ៍មុននឹងសន្និដ្ឋានថាក្រុមណាបានអត្ថប្រយោជន៍។

ចំណុចដែលគួរប្រុងប្រយ័ត្នមានដូចខាងក្រោម៖

1. កុំរាប់កីឡាករបម្រុងជាកីឡាករនៅលើទីលាន។ ក្រុមមានកីឡាករប្រកួតអតិបរមា ១១នាក់ មិនមែនមានតែ ១១នាក់សរុបក្នុងបញ្ជីទេ។
2. កុំគិតថាបាល់ត្រូវចេញពេលប៉ះបន្ទាត់។ បាល់ត្រូវឆ្លងកាត់បន្ទាត់ទាំងមូល ទើបចាត់ថាក្រៅទីលាន។
3. កុំសន្និដ្ឋានថាកីឡាករឈរខាងមុខខ្សែការពារគឺក្រៅទីតាំង។ ត្រូវពិនិត្យពេលបញ្ជូន និងការចូលរួមលេង។
4. កុំគិតថាការប៉ះបាល់គ្រប់ប្រភេទធ្វើឱ្យកំហុសបាល់ដោយដៃកើតឡើង។ ចេតនា ទីតាំងដៃ និងសមាមាត្ររាងកាយមានសារៈសំខាន់។
5. កុំប្រើលទ្ធផល ៩០នាទីដើម្បីពិពណ៌នាការប្រកួតដែលបានសម្រេចនៅម៉ោងបន្ថែម ឬបាល់កាត់សេចក្តី។

[រូបភាព៖ គ្រូបង្វឹកកំពុងពន្យល់ផ្ទាំងយុទ្ធសាស្ត្រ ៤-៣-៣ នៅបន្ទប់វិភាគកីឡា]

កំហុសមួយទៀតដែលមើលមិនឃើញគឺការយល់ថាចំនួនបាល់ជ្រុង ឬការកាន់បាល់អាចពណ៌នាគុណភាពក្រុមទាំងមូល។ ក្រុមអេស្ប៉ាញក្នុងការប្រកួតជាច្រើនអាចកាន់បាល់លើស ៦០ភាគរយ ប៉ុន្តែការកាន់បាល់មិនធានាឱកាសគ្រាប់បាល់ច្បាស់លាស់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមដែលការពារទាបអាចកាន់បាល់ត្រឹម ៣៥ភាគរយ ប៉ុន្តែវាយបកបង្កើតការស៊ុតចំគោលដៅបានច្រើន។ ដូច្នេះ អ្នកគួរអានច្បាប់ជាមួយបរិបទយុទ្ធសាស្ត្រ មិនមែនប្រើស្ថិតិមួយជាភស្តុតាងចុងក្រោយ។

ប្រភព សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អឺរ៉ុប បង្ហាញថា ការងារអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវការការបកស្រាយស្ថានភាព និងការសម្រេចចិត្តក្នុងល្បឿនខ្ពស់ មិនមែនគ្រាន់តែចាំអត្ថបទច្បាប់ទេ។ សម្រាប់អ្នកអាន សេចក្តីសន្និដ្ឋានដែលមានគុណភាពត្រូវបញ្ជាក់ថា តើការសម្រេចចិត្តពឹងលើច្បាប់ណា តើព្រឹត្តិការណ៍កើតឡើងនៅពេលណា និងតើមានបច្ចេកវិទ្យាជួយឬអត់។

វិធីអានស្ថិតិការប្រកួតបាល់ទាត់ដោយមិនច្រឡំ

តើការត្រួតពិនិត្យ ៣០ថ្ងៃអាចធ្វើឱ្យយល់ច្បាប់បានល្អជាងមុនដែរឬទេ?

ការត្រួតពិនិត្យរយៈពេល ៣០ថ្ងៃគួរប្រើសម្រាប់បង្កើតទម្លាប់សិក្សា មិនមែនសម្រាប់ចងចាំលេខដោយគ្មានបរិបទទេ។ ក្នុងសប្តាហ៍ទីមួយ ត្រូវរៀនចំនួនកីឡាករ តួនាទីអ្នកចាំទី ពេលវេលា និងវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ សប្តាហ៍ទីពីរ ផ្តោតលើកំហុស កាត បាល់ពិន័យ និងបាល់ ១១ម៉ែត្រ។ សប្តាហ៍ទីបី សិក្សាក្រៅទីតាំង វីអេអារ និងបច្ចេកវិទ្យាបន្ទាត់ទី។ សប្តាហ៍ទីបួន យកការប្រកួតពិត ៣ប្រកួតមកកត់ត្រា ហើយប្រៀបធៀបការសន្និដ្ឋានជាមួយរបាយការណ៍ផ្លូវការ។

គំរូត្រួតពិនិត្យដែលមានប្រសិទ្ធភាពគួរមានលេខវាស់វែងច្បាស់លាស់៖

• កំណត់ព្រឹត្តិការណ៍ច្បាប់យ៉ាងតិច ១០ករណីក្នុងមួយប្រកួត។
• សរសេរមូលហេតុចំពោះបាល់ពិន័យ ៥ករណី និងកាត ៣ករណី។
• ប្រៀបធៀបការវិនិច្ឆ័យរបស់អ្នកជាមួយប្រភពអាយអេហ្វអេប៊ី។
• កត់ត្រាកំហុសដែលកើតឡើងដដែលៗយ៉ាងតិច ៣ប្រភេទ។
• ពិនិត្យការរីកចម្រើននៅថ្ងៃទី ៧ ថ្ងៃទី ១៤ និងថ្ងៃទី ៣០។

វិធីនេះមានប្រយោជន៍ជាងការមើលវីដេអូខ្លីៗដែលគ្មានបរិបទ ព្រោះវាបង្ខំឱ្យអ្នកបែងចែកការពិតពីមតិយោបល់។ បន្ទាប់ពី ៣០ថ្ងៃ អ្នកគួរអាចពន្យល់បានថា ហេតុអ្វីបានជាសកម្មភាពមួយជាបាល់ពិន័យផ្ទាល់ មិនមែនបាល់ពិន័យប្រយោល ហេតុអ្វីបានជាបាល់មួយជាបាល់ជ្រុង និងហេតុអ្វីបានជាកីឡាករម្នាក់ក្រៅទីតាំងត្រូវបានផ្តន្ទាទោស។ ប្រសិនបើមិនអាចពន្យល់ដោយយោងទៅលើពេលវេលា ទីតាំង និងប្រការច្បាប់បានទេ នោះការសិក្សានៅមិនទាន់ចប់ឡើយ។

តើត្រូវចាប់ផ្តើមតាមដានការប្រកួតណា?

ចាប់ផ្តើមពីការប្រកួតដែលមានកំណត់ត្រាផ្លូវការ និងរូបភាពច្បាស់ ដូចជា ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២២ ការប្រកួតជម្រុះឆ្នាំ ២០២៦ ឬការប្រកួតក្នុងលីគដែលផ្សព្វផ្សាយពេលវេលា និងស្ថិតិពេញលេញ។ កុំជ្រើសតែការប្រកួតដែលមានភាពចម្រូងចម្រាសខ្លាំង ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យអ្នកផ្តោតលើមតិជាជាងគោលការណ៍។ ការប្រកួតអាហ្សង់ទីន–បារាំងឆ្នាំ ២០២២ សមស្របសម្រាប់ការសិក្សាម៉ោងបន្ថែម បាល់ ១១ម៉ែត្រ កាត និងការប្រែប្រួលយុទ្ធសាស្ត្រ។

បន្ទាប់មក អ្នកអាចពិនិត្យការប្រកួតដែលមានការប្រើវីអេអារ ដើម្បីសិក្សាភាពខុសគ្នារវាងការសម្រេចចិត្តលើទីលាន និងការពិនិត្យឡើងវិញ។ សម្រាប់អ្នកតាមដានពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការប្រើសៀវភៅច្បាប់ផ្លូវការរបស់អាយអេហ្វអេប៊ីជាមួយទិន្នន័យការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ គឺជាវិធីដែលមានហានិភ័យនៃការយល់ច្រឡំទាបជាងការពឹងលើការបង្ហោះបណ្តាញសង្គម។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់អាចជួយរៀបចំការអានច្បាប់ជាមួយការវិភាគក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តចុងក្រោយគួរតែយោងប្រភពផ្លូវការ។

ការវិភាគយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមសម្រាប់ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ចាប់ផ្តើមកត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍ក្នុង ៧ថ្ងៃបន្ទាប់

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានស្នូលច្បាស់៖ ក្រុមមួយមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ ការប្រកួតធម្មតាមាន ២តង់ ៤៥នាទី ហើយការចាប់ផ្តើមឡើងវិញត្រូវអនុវត្តតាមមូលហេតុដែលបាល់ចេញ ឬកំហុសកើតឡើង។ ការយល់ក្រៅទីតាំង កាត បាល់ ១១ម៉ែត្រ និងវីអេអារ ទាមទារឱ្យអ្នកមើលពេលវេលា ទីតាំង និងសកម្មភាពទាំងមូល មិនមែនកាត់សេចក្តីតាមរូបភាពមួយស៊ុមទេ។ ជំហានជាក់ស្តែងបន្ទាប់គឺ ជ្រើសការប្រកួត ១ប្រកួតក្នុងរយៈពេល ៧ថ្ងៃ ហើយកត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍ច្បាប់យ៉ាងតិច ១០ករណី បន្ទាប់មកពិនិត្យឡើងវិញនៅថ្ងៃទី ១៤ និងវាយតម្លៃចំណេះដឹងនៅថ្ងៃទី ៣០។

សូមប្រើប្រភពអាយអេហ្វអេប៊ី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសហព័ន្ធបាល់ទាត់ជាតិ ដើម្បីបញ្ជាក់ព័ត៌មាន។ ការវិភាគដែលមានប្រយោជន៍មិនមែនជាការទាយលទ្ធផលលឿនទេ ប៉ុន្តែជាការយល់ពីច្បាប់ មូលហេតុ និងស្ថិតិដែលធ្វើឱ្យសកម្មភាពមួយមានន័យ។ នេះជាវិធីដែលអ្នកអានការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦បានច្បាស់ជាងមុន ហើយវាជាគ្រឹះរឹងមាំសម្រាប់ការសិក្សាយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ដោយមានវិន័យ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ជាអ្វី?

ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់គឺជាសំណុំច្បាប់ដែលគ្រប់គ្រងកីឡាករ ពេលវេលា ទីលាន កំហុស និងការចាប់ផ្តើមឡើងវិញក្នុងការប្រកួត។ ក្រុមនីមួយៗអាចមានកីឡាករនៅលើទីលានអតិបរមា ១១នាក់ និងត្រូវមានអ្នកចាំទី ១នាក់។ ច្បាប់ផ្លូវការត្រូវបានរៀបចំដោយក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហើយចែកចេញជា ១៧ប្រការ។ អ្នកអានគួរប្រើឯកសារអាយអេហ្វអេប៊ី ដើម្បីពិនិត្យករណីលម្អិត ដូចជា បាល់ដោយដៃ ក្រៅទីតាំង និងកាតវិន័យ។

សំណួរ៖ តើការប្រកួតបាល់ទាត់មានរយៈពេលប៉ុន្មាននាទី?

ចម្លើយ៖ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី ដោយបែងជា ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមពេលនៅចុងតង់ សម្រាប់របួស ការប្តូរ ការពិនិត្យវីអេអារ និងការពន្យារពេលផ្សេងៗ។ ប្រសិនបើការប្រកួតត្រូវការអ្នកឈ្នះ ហើយលទ្ធផលស្មើក្រោយ ៩០នាទី អាចមានម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទី និងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តីតាមបទបញ្ជាព្រឹត្តិការណ៍។ ដូច្នេះ នាទី ៩០មិនមែនមានន័យថាការលេងបញ្ចប់ភ្លាមៗទេ។

សំណួរ៖ តើកីឡាករត្រូវមានប៉ុន្មាននាក់ដើម្បីបន្តការប្រកួត?

ចម្លើយ៖ តាមស្តង់ដារទូទៅ ក្រុមត្រូវមានកីឡាករយ៉ាងតិច ៧នាក់ ដើម្បីចាប់ផ្តើម ឬបន្តការប្រកួត។ ប្រសិនបើក្រុមនៅសល់តិចជាង ៧នាក់ ដោយសារកាតក្រហម របួស ឬមូលហេតុផ្សេង ការប្រកួតមិនអាចបន្តតាមច្បាប់ទូទៅបានទេ។ ចំនួនកីឡាករបម្រុង និងចំនួនការប្តូរអាចខុសគ្នាតាមលីគ ឬពានរង្វាន់ ដូច្នេះត្រូវពិនិត្យបទបញ្ជាជាក់លាក់របស់ការប្រកួត។ ចំនួន ១១នាក់សំដៅលើកីឡាករនៅលើទីលាន មិនមែនបញ្ជីកីឡាករសរុបទេ។

សំណួរ៖ តើបាល់ក្រៅទីតាំង និងការឈរខាងមុខខ្សែការពារខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ កីឡាករឈរខាងមុខខ្សែការពារមិនត្រូវបានផ្តន្ទាទោសដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ ព្រោះត្រូវពិនិត្យថាគាត់នៅទីតាំងណា នៅពេលមិត្តរួមក្រុមប៉ះបាល់ និងថាគាត់បានចូលរួមក្នុងការលេងឬអត់។ ការក្រៅទីតាំងកើតឡើងនៅពេលកីឡាករមានទីតាំងខុស ហើយរំខានគូប្រកួត ទទួលបាល់ ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីសកម្មភាពនោះ។ ដៃមិនត្រូវបានរាប់ក្នុងការវាស់ទីតាំងឡើយ។ ការបញ្ជូនថយក្រោយក៏អាចធ្វើឱ្យស្ថានភាពខុសពីការបញ្ជូនទៅមុខដែរ។

សំណួរ៖ តើវីអេអារអាចផ្លាស់ប្តូរការសម្រេចចិត្តគ្រប់យ៉ាងបានទេ?

ចម្លើយ៖ វីអេអារអាចពិនិត្យតែព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗ ៤ប្រភេទប៉ុណ្ណោះ គឺគ្រាប់បាល់ បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ វាមិនមែនជាប្រព័ន្ធពិនិត្យគ្រប់កំហុសតូចៗ ឬគ្រប់ការប៉ះទង្គិចឡើយ។ ការពិនិត្យត្រូវមានកំហុសច្បាស់លាស់ និងសំខាន់ ឬការខកខានព្រឹត្តិការណ៍ធ្ងន់ធ្ងរ។ អាជ្ញាកណ្តាលលើទីលាននៅតែជាអ្នកសម្រេចចុងក្រោយ ហើយប្រព័ន្ធបន្ទាត់ទីមានតួនាទីខុសពីវីអេអារ។

សំណួរ៖ តើការសិក្សាច្បាប់បាល់ទាត់ត្រូវការចំណាយប្រាក់ដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ការសិក្សាមូលដ្ឋានមិនចាំបាច់ចំណាយប្រាក់ទេ ព្រោះអាយអេហ្វអេប៊ី និងសហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិមានឯកសារច្បាប់ និងការពន្យល់តាមអ៊ីនធឺណិត។ អ្នកត្រូវការតែការប្រកួតដែលមានរូបភាពច្បាស់ សៀវភៅកត់ត្រា និងពេលវេលាប្រហែល ៣០ថ្ងៃសម្រាប់អនុវត្ត។ ប្រសិនបើចូលរៀនវគ្គអាជ្ញាកណ្តាល ឬទិញសេវាទិន្នន័យជំនាញ នោះអាចមានថ្លៃផ្សេងៗតាមស្ថាប័ន។ ជំហានចាប់ផ្តើមដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺ កត់ត្រាព្រឹត្តិការណ៍ ១០ករណីក្នុងមួយប្រកួត និងផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយប្រភពផ្លូវការ។

សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើអ្វីបើមិនយល់ការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល?

ចម្លើយ៖ ត្រូវកត់ត្រាពេលវេលា សកម្មភាព ទីតាំង និងប្រភេទការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ មុននឹងសន្និដ្ឋានថាអាជ្ញាកណ្តាលខុស។ បន្ទាប់មក ប្រៀបធៀបករណីនោះជាមួយប្រការ ១២ ស្តីពីកំហុស ប្រការ ១១ ស្តីពីក្រៅទីតាំង ឬប្រការដែលពាក់ព័ន្ធនឹងបាល់ក្រៅទីលាន។ ប្រសិនបើមានវីអេអារ សូមពិនិត្យថាវាស្ថិតក្នុង ៤ប្រភេទព្រឹត្តិការណ៍ដែលអនុញ្ញាតឬអត់។ វិធីនេះល្អជាងការពឹងលើមតិយោបល់បណ្តាញសង្គម ព្រោះវាបង្ខំឱ្យការវិភាគមានភស្តុតាង និងបរិបទ។